,,Kiedyś to było..." - czyli historia o moim szczepieniu.

Czołgiem! Dzisiaj będzie bardzo aktualny wpis. Chcecie wiedzieć, co ma piernik do wiatraka? Albo szczepienie do bolącego zęba? Zapraszam do czytania.

Na początku jednak chciałabym dodać, iż wpis nie ma Was ani zniechęcić, ani zachęcać na podjęcie decyzji o szczepieniu. Pamiętajcie, że to jest wyłącznie Wasza decyzja. Przygoda, która mi się przytrafiła wcale nie musi Wam się zdarzyć. Każdy organizm jest inny. Pamiętajcie o tym, a teraz zapraszam do paplaniny...

Na początku była ciemność...

Nie no, nie tak daleko. Na początku stwierdzili, że rocznik 96 (czyli ten, który już tam ledwo sapie) może się już zaszczepić. No to pierwszego dnia działam, bo już dawno podjęłam decyzję, ze chce być jak najszybciej zaszczepiona. Moja jednostka wtedy totalnie nie ogarniała, jak działają szczepienia, więc zadzwoniłam do przychodni w naszej gminie (mieszkam na wsi). Babka odebrała po drugim telefonie, zapisała mnie na szczepienie mówiąc iż... datę dostanę w sms-ie... jakoś w połowie czerwca. Czyli pewnie myślicie, że szczepienie będzie w połowie czerwca (1,5 miesiąca po telefonie). Nie. Mylicie się. Wtedy dostanę sms-a, kiedy ono się odbędzie... za kolejny miesiąc, dwa, w grudniu, pośmiertnie.

No dobra, zapisałam się. Słyszę w telewizji o tym, jak ludzie bardzo nie chcą się szczepić, że wolne miejsca, a u nas... cóż. Dupa. Jak zwykle. Zabite dechami to, zabite.

Moja Matczyna Jednostka dostała w końcu termin, ze na koniec czerwca. Czyli ja to pewnie zdąże się wyprowadzić i zmienić orientację, kiedy dostanę swój. Ciotka G. (starsza od moich rodziców) z miną skruszonego mopsa (nie wiem, jak to zrobiła przez telefon), jakoś namówiła mnie na poranny wyjazd do tego samego ośrodka. Gdy ona poszła się szczepić ja czytałam Replikę w samochodzie. Szybko przyszła, praktycznie myląc mój samochód z innym i stwierdzając, że... pielęgniarka opowiada, że dużo szczepionek im zostaje, bo ludzie nie przychodzą, czy tam coś i można nawet teraz bez kolejki podejść, zarejestrować się i zaszczepić. To we mnie wlazła pantera, sprawdziłam, czy mam czyste ramię (wtf?), czy moja pacha nie śmierdzi i pędem do ośrodka, zostawiając Ciotkę z gazetą o LGBT i ciekawymi zdjęciami na przednim siedzeniu.

Pielęgniarka zerknęła, jakbym rzeczywiście była brudna, pomyślała i osądziła, ze jestem ZA MŁODA, bo dużo starszych też czeka. Okejj... to może moja mama przyjdzie. Pani rodzicielka też jest za młoda. Może ucieszy się, jak jej to powiem, gdy wrócę.

Czas leciał nieubłaganie, dostawałam kurwicy i postanowiłam sprawdzić internet. Okazało się, że w Gdańsku szczepią Johnsonem i drugim też, więc się zapisałam. Cholera wie, gdzie to jest, ale obok miał być Lidl, więc spoko. Dojdę. Moi rodzice dowiedzieli się o moich zamiarach i chcieli, abym ich też wklepała w internet, co by tak długo nie czekali na swojego Chajzera i mieli jedną dawkę. Okazało się, że się nie da bo oni termin już mają. Było dzwonienie, załatwianie, ale się udało i mieli datę przede mną. Przynajmniej ojciec dupę mi zawiozł.

Dzień szczepienia. Moja mama się stresuję, a ja jej mówię, że zostało jej dwadzieścia minut życia wpierdzielając żelki z Lidla. Wchodzimy do środka, okazało się że niepotrzebnie czekaliśmy godzinę, jak można było wejść już teraz... wypełniam ankietę. Nie byłabym sobą, gdybym nie zrobiła bubla, ale Pani powiedziała, ze wystarczy zapisać parafkę i będzie spoko. Nie podobała jej się moja parafka. Miałam iść jako pierwsza, ale wywalili najpierw moich rodziców. Dostało mi się opierdol o tych 20-tu minutach. Ja tymczasem byłam rozdrażniona pękniętą kafelką w poczekalni. Wyszli. Żyją. Teraz moja kolej.

Wchodzę z poważną miną, bo mam zasadę nie żartować z lekarzami. Pani się uśmiecha, pyta o takie różne, mówi, że mam siadać. Zaczęłam patrzeć w inną stronę, by nie widzieć igły. Nagle czuje dotyk naklejanego plastra. Ej, a gdzie igła? Czyli jak wiecie, poszło bezboleśnie. Jeszcze. W poczekalni koleś włączył Drogówkę i przez piętnaśnie minut musiałam ten szajs oglądać. To bolało.

Przyjechałam do domu, wyszłam z psem, a plaster robił za mój emblemat i egzystencje zajebistości. Myślałam, że ktoś zapyta, zerknie na plaster, ale niestety nie. 

Czekała mnie noc i poranne wyjście do pracy. Aż tu nagle groza. Godzina 19, zaczyna mi się robić zimno. Dreszcze. Gorączka. Masakra masakr. Idę spać. Północ... sprawdzam temperaturę, teraz mi za ciepło... prawie 39. Biorę tabletkę idę spać. Godzina 4:15 - wstaje. Oprócz zmęczenia nic mi nie jest. Świetnie, na L4 też nie pójdę.

Tego dnia zaczęła mnie bolić ręka. Zasadniczo miałam po kolei każdą możliwą dolegliwość, aż się zdziwiłam, że nie zaszłam w nieplanowaną ciążę. Warto dodać, ze rodzicom nic nie było.

Dwa dni mijają, ustępuje wszystko i zaczyna się on. Ból zęba. Nie przestaje. Dentysta.

Siadam u niej na fotelu i mówię, że boli mnie, że puchnie, że może to ta ciąża pozamaciczna. Pani patrzy, ogląda, ja nic już nie mówię, bo mam rozwarcie gębowe i stwierdza, że mam ranę na dziąśle. Czyli teraz co? Zszywamy? Plaster? Nie. Płukanko. I znowu zastrzyk w dziąsło i ochydne coś w buzi. Wypluwam. Pani mówi, że tam jest dziurka i mam płukać listerinem po każdym jedzeniu. Codziennie też w tygodniu muszę ją odwiedzać.

Świetnie.

Ból zębo-dziąsła minął, ktoś w końcu znalazł sposób, abym przestała gadać i wciąż nienawidzę dentystów.

 

Także, gdyby ktoś pytał moje efekty uboczne po zażyciu szczepionki to: mrowienie stóp, gorączka, katar, ból głowy, obniżenie stanu zajebistości człowieka, niechęć do pracy, pierdolenie głupot, brak empatii, ból dziąsło-zęba, przyśpieszona Madka boska okresowa...

A teraz trochę aktualności! Drukarnia już drukuje moje ksiażki! Niebawem zaczyna się sprzedaż. Jaram się niesamowicie!

Zapraszam na Instagrama -> KLIK tam moje tripy, małe i większe wycieczki. Odliczam do urlopu, kupiłam boxa niespodziankę i jak przyjdzie to będzie opening!

Pozdrawiam Kolorowo

Beatrycze

Podobne wpisy:

• 30.08.2019r. -> ,,Kiedyś to było..." - czyli historie o namiotach. 
• 14.08.2020r. -> ,,Kiedyś to było..." - czyli historia o kalendarzu wakacyjnym.